Koffie vol herinneringen

Terug in de tijd….

Zittend op de bank tijdens deze mooie voorjaarsavond, die meer aanvoelt als het begin van een zwoele, zomerse nacht, zit ik te kijken naar onze oudste zoon. Zeventien jaar inmiddels, op en top puber, maar gelukkig wel hanteerbaar, die nieuwsgierig naar het leven kijkt met een toch nog redelijk onbevangen blik. Het brengt me terug naar de tijd toen ik zeventien was. Ik was een jonge, redelijk avontuurlijk puber, die maar al te graag de dingen zelf wou regelen en doen. Mijn beste vriendin en ik waren toen onafscheidelijk. Altijd samen op zoek naar avontuur. Zo ook die bewuste zomer, toen we samen voor de aller eerste keer zonder ouders op vakantie gingen. Geen gewone vakantie, maar een weekje parachutespringen op Texel.

Als ik in gedachten terug ga in die tijd, dan denk ik weer aan dat ene liedje, keer op keer hoorden we het op de radio. Geen diepe teksten, maar wel een en al herinnering. ‘Eén  kopje koffie’ van VOF de kunst. Als ik dat lied weer hoor, dan zit ik weer op Texel, ruik ik de geur van kerosine van de vliegtuigjes en proef ik de sfeer van die week. Ieder dag kwam het ‘kopje koffie’ wel voorbij, op de camping waar we stonden, als we op onze tandem aankwamen op het paracentrum, in de kantine. Het was misschien wel de meest onbezorgde zomer tot nu toe. Heerlijk weer, avontuur, plezier, de ontmoeting van mijn grote liefde, waarmee ik inmiddels meer dan 26 jaar getrouwd ben. Tijdens de eerste klanken zie ik ons nog zo op die tandem fietsen, over de camping, met de ganzen achter ons aan, gierend van het lachen. Hiervan krijg ik nu nog steeds spontaan een enorme glimlach op mijn gezicht. Nu ik zelf moeder ben kijk ik, mede door ons avontuur, met nog meer respect naar mijn eigen ouders. Hun jongste dochter een week met haar vriendin op pad. Geen mobiele telefoon, maar gewoon afwachten wanneer er door ons naar huis werd gebeld. In een tent, op de camping, parachutespringen (wat toch niet geheel zonder risico’s is) en samen naar de kroeg. Zou toch wel even moeten slikken, maar dat zullen zij uiteraard vast ook wel gedaan hebben. Zouden zij ook op die manier terug denken aan die bewuste zomer, wellicht ook met een kopje koffie?

Zo zien we maar weer dat een heel simpel liedje ons weer terug kan brengen in de tijd, terug naar dat ene speciale moment, of naar die ene vakantie, of wat dan ook. Het laat zien hoe persoonlijk en hoe krachtig muziek kan zijn. De tekst hoeft niet altijd diepgaand of pakkend te zijn, maar het is vaak de herinnering waaraan wij de klanken verbonden hebben. In mijn geval, die heerlijke zomerse week op Texel. Terug kijkend naar onze oudste zoon, moet ik grijnzen. Wat kan dit toch een mooie leeftijd zijn.

Joosje