Bijna een jaar geleden heb ik het onderstaande stukje beschreven, maar niet gepubliceerd. Weet niet meer waarom ik dat niet gedaan heb. Misschien was het allemaal te vers? Zaten we te veel in de achtbaan? Ik denk het. Nu, na een turbulente tijd, is het tijd om het te delen.

‘Zoevend over de snelweg reed ik weer richting het ouderlijk huis. Het huis waar mijn zus en ik zijn opgegroeid, waar we onze ouders oud hebben zien worden en waar vandaan onze ouders richting de kerk zijn gebracht voor de begrafenis. Onze moeder alweer 9 jaar geleden, onze vader nog maar een paar maanden terug.

Een huis vol gebouwd met spullen, want ach, zo’n grote vliering, dat is best handig en daar past heel veel op! Dat hebben we gemerkt. Onze vader zei altijd; ‘als ik kom te overlijden dan huilen jullie twee keer. Één keer om mij, één keer om alle spullen die we nalaten en jullie moeten opruimen. Wat kan een mens allemaal verzamelen!

In een paar maanden tijd zijn we door alle spullen heengegaan. Van de administratie met een tankbonnetje uit 1963, toen was tanken serieus een stuk minder duur, tot de kinderkleertjes van ons beiden. Het speelgoed van vroeger, de kinderwagen voor de poppen, boeken, tijdschriften, alles passeerde revue.’

Inmiddels is ons ouderlijk huis verkocht, dat was een grote stap voor ons beiden. We zijn bezig om ons nieuwe hoofdstuk te schrijven, mijn zus en ik gaan allebei verhuizen. Nu gaan we door onze eigen spullen heen, opruimen opruimen en nog eens opruimen.

Komende week is het zover, dan komt de verhuiswagen. We kijken er allebei naar uit. Nog voor het nieuwe jaar zijn we op onze nieuwe plek. Want volgend jaar, als het goed is, keert de rust weer terug.

Liefs,

Joosje