Het dorp

Niet zo lang geleden, op een mooie dag waar we de laatste tijd zoveel van hebben mogen genieten, gingen mijn man en ik met de fiets op pad. Dat is op zich al een aardig unieke gebeurtenis, aangezien we niet vaak samen fietsen. Zelf ben ik helemaal niet zo’n fietster, ik loop liever, dat vind ik heerlijk. 

Onderweg kwamen we door een dorpje hier niet al te ver vandaan. Zo’n heerlijk pittoresk plaatje, mooie omgeving, mooie boerderijen, de rust om ons heen, genieten. 

Ergens hoorden we de radio, dat was de eerste muziek die we onderweg tegenkwamen. Weer wat anders dan de beatboxen en weet ik het wat allemaal. Nee, in dit geval hoorden wij de klanken van ‘het dorp’ van Wim Sonneveld. Spontaan begin ik zachtjes mee te zingen, niet al te hard want mijn zangkunsten zijn nou niet dusdanig dat ik er anderen van mee wil laten genieten, al ken ik tekst vrij aardig al zeg ik het zelf. 

Thuis hoorden we regelmatig mijn vader de liedjes van Wim Sonneveld zingen. Hij is groot fan en zat dan ook altijd te genieten op het puntje van de bank als er een cabaretvoorstelling op de televisie was. Mijn vader storen was er dan niet bij, absolute stilte heerste er verder in huis. Gierend van het lachen, soms met een glaasje wijn en wat lekkers erbij, zat hij dan te genieten. De ondeugende twinkeling in zijn ogen, het puntje van zijn neus iets opgetrokken, hij zat te stralen. Ook de meer serieuze stukken beluisterde hij altijd aandachtig. Ja, als Wim Sonneveld op televisie was, was dat echt de avond voor mijn vader. Zelf keken we regelmatig mee, en vooral toen we wat ouder werden, waardeerden we het steeds meer. We genoten niet alleen van het cabaret, maar vooral van het plezier van mijn vader, het genieten en het even ontspannen wat hij deed en nog steeds doet zodra hij Wim op de radio hoort of op televisie ziet.  

Steeds meer worden we bewust van dit soort momenten, die klein dingen, die zo belangrijk zijn in ons leven, vroeger, nu en later. 

Ondertussen dwalen mijn gedachten weer af tijdens de klanken van ‘het dorp’. Even weer klein zijn thuis, even genieten van die schaterlach en het glunderen van mijn vader voor de televisie. 

Hoe kostbaar zijn die momenten wel niet? Ze zijn nergens in uit te drukken. Hopelijk kunnen wij nog lang genieten van dit soort momenten met mijn vader. 

En zo fietsen van mijn man en ik rustig verder, het dorpje weer uit op weg naar de plaats van bestemming.

Joosje

architecture boating canal cottage
Photo by Pixabay on Pexels.com

2 reacties op ‘Het dorp

Reacties zijn gesloten.