Tandarts

Het is weer zover, het halfjaarlijkse ‘uitje’ naar de tandarts staat weer voor de deur. Niet mijn favoriete bezigheid, maar ik geloof ook niet dat het iemands favoriete bezigheid kan zijn, behalve dan die van de tandarts zelf, hij staat aan de goede kant van de stoel. Onderweg in de auto zit ik te denken, heb ik echt altijd het wel goed bijgehouden? Nooit een keer per ongeluk overgeslagen? Ook niet toen ik ziek was? Hmmmm, nou het zal vast wel meevallen stel ik mezelf gerust. Normaal gesproken is toch ook alles wel goed?

Toch ga ik met een beetje kriebels naar binnen, eerst even aanmelden en dan de wachtkamer in. Beleeft begroet ik een paar mensen, een voorzichtig ‘goedemorgen’ hoor ik iemand terug mompelen. Is het je wel eens opgevallen hoe akelig stil het in de wachtkamer van de tandarts is? Er ligt een stapel tijdschriften op het tafeltje in het midden van de wachtkamer. De standaard tijdschriften die er meestal liggen, de Privé, Viva, Donald Duck, Kijk. Een beetje leesvoer voor als je even wat afleiding zoekt of om gewoon je gezicht in te verbergen zodat niemand een gesprek met je aangaat, de meesten voelen zich al ongemakkelijk genoeg. De mobiele telefoons moeten uit, dus daar kan niemand op zitten te turen.

Wat ik wel grappig vind, is dat er juist iemand van de jongere generatie, duidelijk nog scholier van middelbare school, heel geamuseerd zit te lezen. Ik zit te kijken naar zijn gezichtsuitdrukking, niet te opvallend natuurlijk, maar het valt me gewoon op. Ik zie hoe hij leest met toegeknepen ogen, daarna verschijnt er brede glimlach en hij kijkt even op met een blik in zijn ogen van ‘goh, dat was best interessant’. Hij legt het tijdschrift weg om er nog eentje uit te zoeken tussen de stapel. Hij pakt weer eentje van Kijk. Aandachtig duikt hij weer een artikel in, totdat hij opschrikt omdat hij naar binnen wordt geroepen. Hij legt het blad weg, loopt mee, en kijkt weer even naar het leestafeltje in de wachtkamer. Toch wel weer interessant om wat anders te doen dan te appen zie ik hem haast denken. Bijna tegelijkertijd wordt ik binnen geroepen door de vriendelijke assistente. ‘Neemt u maar even plaats’ hoor ik haar zeggen. ‘De tandarts komt er zo aan’. Inderdaad, voor ik het weet lig ik achterover in de stoel en wordt mijn gebit grondig nagekeken. ‘Dat ziet er prima uit mevrouw. Ik kan u de hand schudden en zie u over een half jaar weer terug’ zegt hij. Ik zucht van verlichting, alles is weer in orde. Op naar het volgende half jaar.

Onderweg in de auto zet ik de radio aan, een vrolijk muziekje past goed bij mijn stemming. Grinnikend denk ik terug aan die jongen in de wachtkamer, en denk dan ook stiekem, waar een tandartsbezoek al niet goed voor is. De telefoon moet uit en je staat, omdat je niks anders te doen hebt, toch vaak open voor nieuwe dingen. Ik vraag met af, zou hij straks een tijdschrift kopen in de supermarkt?

Joosje

abundance achievement advertising bank
Photo by Britta Jackson on Pexels.com

3 reacties op ‘Tandarts

Reacties zijn gesloten.